خاطرات زندگی من

آیا امکان این هست که کسی را که از او نفرت دارید دوست بدارید و به او محبت کنید ؟

لوقای طبیب روایتی از زندگی عیسی مسیح نقل می کند : " دشمنانتان را دوست بدارید ، به آنان که از شما نفرت دارند نیکی کنید ، برای آنهایی که نفرینتان می کنند برکت بطلبید ، آنهایی را که با شما بدرفتاری می کنند دعا کنید ... با هر کس همانگونه رفتار کنید که دوست دارید با شما رفتار کنند . این هنر نیست که کسانی را دوست بدارید که دوستتان دارند . حتی گناهکاران نیز آنهایی را که دوستشان دارند دوست دارند . "

اما آیا می توانیم همسری را که به دشمنمان بدل شده دوست بداریم ؟

" بدهید و به شما داده خواهد شد . پیمانه ای لبالب پر به دستتان داده خواهد شد . چرا که هر پیمانه ای که شما برای اندازه گیری استفاده می کنید ، با همان پیمانه برایتان اندازه خواهند گرفت . "  

عشق تنها نیاز عاطفی ماست . روانشناسان دریافته اند که نیاز به امنیت ، احساس ارزشمندی ، و اهیت داشتن نیازهای اساسی ما هستند . اما عشق همه این نیازها را می پوشاند .

اگر من احساس کنم که همسرم دوستم دارد آرامش می یابم زیرا می دانم که محبوبم آزاری به من نخواهد رساند . من در حضور او احساس امنیت و اطمینان می کنم . شاید در حرفه ام با مشکلات متعدد مواجه شوم . شاید در حوزه های دیگر زندگیم دشمنانی داشته باشم اما از جانب همسرم اطمینان خاطر دارم .

حس ارزشمندی من در اثر این واقعیت که همسرم دوستم دارد تقویت می شود . اگر او مرا دوست دارد پس باید ارزش عشق را داشته باشم . شاید والدینم مرا بی ارزش دانسته یا نسبت به ارزشم شک کرده باشند اما همسرم مرا به رسمیت می شناسد و دوستم دارد . عشق او عزت نفس مرا افزایش می دهد .

زمانی که ما آکنده از رنجش , خشم و انزجار از خطاهای گذشته ایم چطور می توانیم با یکدیگر سخن بگوییم ؟ پاسخ این سوال در طبیعت بنیادی ما انسانها نهفته است . ما مخلوقاتی هستیم که از انتخاب برخورداریم . یعنی ما این قابلیت را داریم که تصمیمهای غلط و ضعیف بگیریم , و همه ما این کار را کرده ایم . ما به این انتخابها افتخار نمی کنیم . هر چند شاید در آن لحظه موجه به نظر می آمدند . انتخابهای غلط گذشته به این معنی نیست که ما در آینده نیز به آنها دست بزنیم .

عشق گذشته را پاک نمی کند , اما آینده را متفاوت می سازد . وقتی ما تصمیم می گیریم که به زبان اصلی عشق همسرمان سخن بگوییم و ابراز محبت کنیم , فضای عاطفی ای خلق می کنیم که در آن می توانیم کشمکش ها و خطاهای گذشته را جبران کنیم .

زمانی را به نوشتن آنچه فکر می کنید زبان اصلی عشق شماست اختصاص دهید . بعد چهارتای آنها را به ترتیب الویت بنویسید . همچنین آنچه را فکر می کنید زبان اصلی عشق همسرتان است بنویسید . در صورتی که بخواهید می توانید چهارتای آن را هم به ترتیب الویت بنویسید . با همسرتان بنشینید و در مورد نظراتتان درباره زبان اصلی عشق او بحث کنید . بعد به یکدیگر بگویید به نظر شما زبان اصلی عشق خودتان چیست .

با تبادل این اطلاعات هفته ای سه بار به مدت سه هفته این بازی را بکنید . اسم این بازی " کنترل مخزن " است . و راهش این است که وقتی به خانه می آیید یکی از شما به دیگری می گوید " امشب مخزن عشق تو روی چه درجه ای است ؟" 

کشف زبان اصلی عشق همسرتان برای اینکه بتوانید مخزن عشق او را پر نگه دارید اساسی است . اما ابتدا بیایید مطمئن شویم که شما زبان عشق خودتان را می شناسید . زبان اصلی عشق شما چیست ؟ چه چیزی باعث می شود که احساس کنید همسرتان دوستتان دارد . چه چیزی را بیش از همه دوست دارید . اگر پاسخ به این پرسشها فورا ذهنتان را روشن نمی کند , شاید کمک کند تا نگاهی به کاربردهای منفی زبانهای عشق بیاندازید . چه چیزی همسرتان می گوید یا نمی گوید که عمیقا باعث رنجش تان می شود ؟ اگر کلمات تند و انتقادی همسرتان بیش از همه آزارتان می دهد شاید زبان اصلی عشق شما « کلمات تایید آمیز » باشد . اگر زبان اصلی عشق شما به طور منفی از سوی  همسرتان بکار رود - یعنی او عکس آن را انجام دهد - این کار شدیدتر از هر کس دیگری شما را می رنجاند زیرا همسرتان نه تنها به زبان اصلی عشق شما حرف نمی زند بلکه عملا از آن برای خنجر زدن به قلب شما استفاده می کند .

ما در زمانهای بحران تقریبا بطور غریزی یکدیگر را در آغوش می کشیم . چرا؟ زیرا تماس فیزیکی از راههای قدرتمند ابراز عشق است . ما در زمان بحران بیش از هر چیز نیاز داریم که محبت دیگران را احساس کنیم . ما همیشه نمی توانیم رویدادها را تغییر دهیم اما اگر احساس کنیم که مورد مهر و محبت قرار داریم می توانیم بحران را پشت سر بگذاریم . همه ازدواجها زمانی دچار بحران می شوند . مرگ والدین اجتناب ناپذیر است . سالانه هزاران نفر در اثر تصادف اتومبیل فلج می شوند یا می میرند . بیماری استثناء قائل نمی شود . یاس و دلسردی بخشی از زندگی ماست .   

هر چه به من ربط پیدا می کند در بدنم است . لمس بدن من یعنی لمس من . در جامعه ما فشردن دست یکدیگر یکی از راههای ابراز دوستی و نزدیکی با فرد دیگر است . برای لمس افراد جنس مخالف در هر جامعه ای راههای مناسب یا نامناسبی وجود دارد . حساسیتهای اخیر در رابطه با ارعاب جنسی ,‌راههای نامناسب این کار را نشان داده است . اما در زندگی زناشویی این خود زوجین هستند که راههای مناسب و نامناسب را تعیین می کنند . مسلما بدرفتاری جسمی در هر جامعه ای ناپسند شمرده می شود و سازمانهای اجتماعی برای کمک به « زنان کتک خورده و مردان آسیب دیده » تشکیل شده است . بدن ما برای لمس کردن آفریده شده نه برای کتک خوردن . 

آموختن زبان عشق خدمت به دیگری مستلزم این است که برخی از ما در کلیشه های رایج نقش زن و شوهر تجدید نظر کنیم . این کار برای هر کدام از ما که زبان عشق همسرمان چیزی را از ما طلب می کند که به نظرمان نامتناسب با نقش مان می آید , لازم است .

به خاطر تغییرات اجتماعی اکنون دیگر کلیشه متداول نقش زن و مرد در جامعه وجود ندارد . این بدان معنی نیست که کلیشه ها از بین رفته اند . طرز فکر شما هر چه باشد احتمال این که همسرتان به نقش زوجین در زندگی زناشویی طور دیگری نگاه کند زیاد است .

برای ابراز عشق و محبت به یکدیگر لازم است آمادگی بررسی کلیشه ها و تغییر آنها را داشته باشیم . به یاد داشته باشید که حفظ کلیشه ها پاداشی در بر ندارد اما رفع نیازهای عاطفی همسرتان مزایای عظیم دارد . 

در پست بعدی زبان پنجم عشق را خواهیم گفت . 

در جواب دوستی که پرسیده بودند :‌ "اگر زبان عشق شما و همسرتان خدمت به یکدیگر نیست، چگونه به این فضا میرسید؟ "

به نظر من وقتی مخزن عشق شما و همسرتون پر باشه به این معنی که شما زبان عشق اصلی همدیگر رو  بشناسید و  به  اون زبان با هم صحبت کنید رسیدن به این فضا یعنی درخواست به جای امر کردن کار ساده ای ست .

 وقتیکه از این لحاظ تامین باشیم لحنها تغییر خواهند کرد (درخواست به جای امر) و نیز انجام کارهایی که زمانی برایمان سخت بوده آسان می شود و دیگر امر به حساب نمی آید . در این موقع  است که احساس مورد سوء استفاده قرار گرفتن از بین می رود و با امنیت عاطفی ای که داریم , هر روز به آموخته های ما برای عشق ورزیدن افزوده خواهد شد .

آقای مجید گفته بودند : "این تعریف عشق کمی با آنچه تا به حال فکر میکردم متفاوت بود. مگر مادر عاشق فرزندانش نیست و خود را به خاطر آنها فدا نمیکند؟ این را چه  جور میشه توجیه کرد

باید این توضیح رو بدم که مطالب گفته شده برای همسران یعنی دو فرد بالغ که در یک سطحند بیان می شود .

اما در مورد گفته شما : زبان عشق در کودکان نیز صدق می کند . وقتی بچه ها خیلی کوچکند ما زبان اصلی عشق آنها را نمی دانیم بنابراین برای ابراز عشق از  ۵ زبان عشق استفاده می کنیم . ما با بچه ها بازی می کنیم . برایش هدیه می گیریم . مدام در حال خدمت کردن به اوییم و ... اگر این کارها را نکنیم بچه ها می میرند . این معنای همان عشقی است که شما گفتید "فدا شدن مادر برای فرزندانش"

همینطور که در پستهای قبلی گفتیم عشق یکی از گیج کننده ترین واژه هاست . ممکن است ما از این واژه برای توضیح رفتارمان استفاده کنیم  « این کار را کردم چون دوستش داشتم ». مثلا والدینی که به همه خواسته های فرزندانشان تن در می دهند آن را عشق می نامند اما مشاور خانواده آن را بی مسئولیتی والدین می خواند . 

بچه ها همانطور که رشد می کنند نیاز به آموزش دارند . به نظر شما آموزش یک رفتار غیرانسانی از طرف والدین به فرزندان رفتاری سرشار از عشق است ! به نظر من این یک خیانت است . خیانت به نسل آینده . باید و نبایدهایی والدین می تواند نشان عشق باشد .

------------------------------------------------------------------------------------------------

و اما در مورد عشق خداوند با تذکر این نکته که او در مقام خالقیت و الوهیت قرار دارد . به نظر من این گفته با عشق خداوند نسبت به بنده هایش منافاتی ندارد . اتفاقا عشق واقعی است . خداوند انسان رو موجودی صاحب عقل و اختیار قرار داده تا تصمیم بگیرد و عمل کند . در آیات قرآن به کرات می بینیم که خداوند ما را مجبور به هیچ کاری نمی کند (مثلا : لا اکراه فی الدین ). او به ما فرصت انتخاب میدهد . گرچه راه درست و نادرست را به وضوح برای ما به تصویر میکشد و می گوید که عاقبت کار کافران یا پرهیزکاران چیست ولی شما را درحالیکه گناهی مرتکب نشدید متهم قرار نمیدهد . عاشق خدا بودن یا نبودن اختیاریست .

خدا می خواهد راه سعادت را برای شما بیان کند و شما را به آداب و به اخلاق ستوده آنان که پیش از شما بودند رهبر گردد و بر شما از لطف و کرم ببخشاید و اوست که به احوال خلق داناست و به حقایق امور آگاه است (سوره نساء آیه 26)

پادری یک شیئ بیجان است و اختیاری از خود ندارد . شما می توانید پایتان را روی آن پاک کنید , روی آن راه بروید , به کناری پرتش کنید و ... وقتی ما با همسرمان همچون شیئ رفتار می کنیم امکان عشق را نفی می کنیم . ایجاد احساس گناه (" اگر زن خوبی بودی این کار را برایم می کردی ")زبان عشق نیست . ترساندن ( " اگر این کار را نکنی پشیمان خواهی شد ")با عشق بیگانه است . هیچ کس هرگز نباید پادری باشد .

دوستان خوبم

باعث افتخاره که با شما این کتاب رو یک بار دیگه می خونم و خوشحالم که همه ما به دنبال رسیدن به خوشبختی در کنار همسر و اطرافیانمون هستیم . روزی که شروع به خوندن این کتاب کردم احساس می کردم علی رغم اینکه من و احسان عاشقانه همو دوست داریم به خاطر موقعیت شغلی و سفرهای متعددش زمان زیادی رو با هم نمی گذرونیم و از هم دور شدیم . مرتب این سوال " این چه جور زندگیه که ما داریم ؟ "  توی سرم می چرخید . من از برنامه نود , دیدن فوتبال , کتاب خوندن , فیلم دیدن و ... بدم می اومد . چون احسان بعد از اومدن به خونه این کارها رو انجام می داد . این در حالی بود که خودم وقتی تنها بودم تمام این کارها رو انجام می دادم و لذت می بردم و راستش احساس گناه می کردم که احسان رو از چیزهایی که ازش لذت می بره محروم می کنم و به جاش مجبورش می کنم که با هم حرف بزنیم . فکر کنم فهمیده باشید زبان اصلی عشق من چی باشه .

احسان کتابهای متعددی پیرامون مسائل مدیریتی و علم موفقیت داره . و با خوندن اونها و البته عمل به دستورها و تمرینها به موفقیت های زیادی رسیده . عادت خوبی که احسان و آقای خ داشتند این بود که ماهی یک بار به هم یک کتاب هدیه می دادند و باز یکی از عادات خوب احسان این بود که کتابها رو می خوند .

یک شب که احسان مشغول مطالعه یکی از کتابها بود . من هم کتاب " ۵ زبان عشق " رو انتخاب کردم و شروع کردم به خوندن . این قدر این کتاب منو جذب کرد که دو روزه تمومش کردم .  حداقل کاری که خوندن این کتاب برای من انجام داد این بود که من خودم و احساساتم و نیازهام رو بهتر شناختم . و بعد این قدرت رو پیدا کردم که این نیازها و احساسات رو بیان کنم و از همسرم بخوام که به اونها توجه کنه .  و برعکس من هم  به خواسته های او احترام بذارم . حالا ما با هم فوتبال نگاه کنیم (با اینکه این فوتبال تیمهای وطنی دیدن نداره) - برنامه نود رو می بینیم و کلی می خندیم مخصوصا اگه فیروز کریمی هم هنر نمایی کنه . گاهی با هم سریالهای آبکی رو هم می بینیم . و البته کتاب خوانی هم یکی از فعالیتهای سازنده مشترک ما شده . اینها تلاشهایی از طرف من بود . یعنی این موارد رو به فهرست دوست داشتنی هام اضافه کردم . احسان هم با وجود مشغله و خستگی زیادش وقت بیشتری می ذاره تا با هم در مورد آمال و آرزوها , برنامه ها و اهدافمون و حتی خاطرات شیرینمون که بعضیاشو بیشتر از صد دفعه براش تعریف کردم حرف بزنیم . همه اینها شاید کوچک به نظر بیاد اما تاثیرگذاره . و اعتراف می کنم که هر بار این کتاب رو خوندم بزرگتر شدم .   

منظور از خدمت به یکدیگر انجام کارهایی است که می دانید همسرتان دوست دارد شما انجام بدهید . شما به دنبال کسب خشنودی او از طریق خدمت به او هستید و عشق خود به او را با انجام کارهایی برای او نشان می دهید .اعمالی چون پختن غذا , شستن اتومبیل , عوض کردن پوشک بچه , بردن زباله به بیرون از منزل و ... اگر این کارها با روحیه مثبت انجام شوند مسلما ابراز عشق محسوب می شوند .  

هیچ کس دوست ندارد به اجبار کاری انجام دهد . در واقع عشق همیشه آزادانه اعطا می شود . عشق را نمی شود به زور درخواست کرد . ما می توانیم از یکدیگر درخواستهایی بکنیم اما هرگز نباید آمرانه چیزی را بخواهیم . درخواست کردن به عشق جهت می دهد ولی دستور دادن جریان عشق را بند می آورد .

هدیه نا محسوسی هست که گاه بسیار رساتر از هدایایی که در دست می گیریم سخن می گوید . آن هدیه خویشتن یا حضور خویش است .

اگر وقتی همسرتان به شما نیاز دارد کنارش باشید این از دیدگاه کسی که زبان عشق او دریافت هدایاست بسیار اهمیت دارد .

 حضور فیزیکی در در زمان بحران بهترین هدیه ای است که می توانید به همسری بدهید که زبان اصلی عشق او دریافت هدیه است .

اگر می خواهید یک هدیه دهنده حرفه ای شوید باید نگرش خودتان نسبت به پول را عوض کنید . برخی از ما بیشتر به خرج کردن تمایل داریم و در هنگام پول خرج کردن احساس خوبی نسبت به خودمان پیدا می کنیم . این افراد مشکلی در خرید برای همسرشان نخواهند داشت . برخی دیگر بیشتر به پس انداز پولشان گرایش دارند و وقتی آن را به طرز عاقلانه ای سرمایه گذاری می کنند احساس خوبی نسبت به خود پیدا می کنند . اگر شما صرفه جو و پس انداز کننده هستید در مقابل ایده پول خرج کردن جهت ابراز عشق مقاومت خواهید کرد .

 شما برای خودتان هم چیزی نمی خرید چرا باید برای همسرتان چیزی بخرید ؟

در هر فرهنگی هدیه دادن بخشی از روند عشق و ازدواج است . هدیه چیری است که شما در دستتان می گیرید و می گویید " او به فکر من بود " شما برای اینکه به کسی هدیه بدهید باید به او فکر کنید خود این هدیه نماد آن فکر است . مهم نیست که چقدر پول صرفش شده . مهم این است که شما به فکر او بوده اید و فقط فکری که در ذهن بوده مهم نیست بلکه فکری که عملا صرف تهیه هدیه و اعطای آن به عنوان مظهر عشق شده اهمیت دارد . هدایا نمادهای بصری عشقند . اکثر مراسم ازدواج شامل هدیه دادن و هدیه گرفتن است . فردی که مراسم ازدواج را اجرا می کند می گوید این حلقه ها نشانه های آشکار و نمایان پیوند درونی و معنوی ای هستند که قلبهای شما را در عشقی بی پایان به هم وصل می کند .

فعالیت سازنده می تواند هر چیزی را که یکی یا هر دوی شما به آن علاقه دارید در بر گیرد . نکته اصلی کاری که انجام می دهید نیست بلکه دلیل انجام آن است . هدف این است که چیزی را با هم تجربه کنیم و پس از پایان آن احساس کنید که " او به من توجه دارد" این یعنی عشق و برای بعضی آدمها این رساترین صدای عشق است .

 فعالیتهای سازنده مشترک می تواند کارهایی مثل : درست کردن باغچه . تماشای بازار کهنه فروشها . گردش خارج شهر . پیاده روی طولانی . شستن اتومبیل با همدیگر و ... باشد .

در حرف زدن اساسا دو نوع شخصیت داریم . نوع اول بحرالمیت است . بحرالمیت هیچ جا نمی رود . این دریاچه  فقط  رود دریافت می کند چیزی نمی دهد . این نوع شخصیت در سرتاسر روز تجربه ها ، افکار و احساسات بسیاری دریافت می کند . این گونه افراد مخزن عظیمی در وجودشان دارند که این اطلاعات را در آن ذخیره می کنند و از حرف نزدن کاملا خشنودند . در مقابل شخصیت نوع وروره جادو را داریم . در این شخصیت هرچه که وارد دروازه چشم یا گوش شود فورا از دروازه دهان بیرون می آید . اگر کسی در خانه نباشد تا با او صحبت کنند به یک نفر تلفن می کنند و اگر نتوانند کسی را پای تلفن بکشند با خودشان حرف می زنند . زیرا در وجودشان هیچ مخزنی ندارند .

بیان افکار و احساسات خود برای بسیاری از ما آسان نیست . بسیاری از افراد در خانه هایی بزرگ شده اند که ابراز افکار و احساساتشان تشویق نشده بلکه محکوم شده است . وقتی آن ها بچه بودند و اسباب بازی می خواستند یک سخنرانی طولانی در مورد وضع مالی بد خانواده تحویل می گرفتند . به این ترتیب کودک در مورد آرزوی خود احساس گناه می کرد و یاد می گرفت خواسته هایش را بیان نکند یا نارضایتی اش را درون خود نگه دارد . بسیاری از ما وقتی به  سنین بزرگسالی می رسیم آموخته ایم که احساساتمان را انکار کنیم . اکنون دیگر تماسی با عواطف خود نداریم .

آقای سمیعی ( تخته سیاه ) نوشته بودند :

"خیلی عجیبه!فکر می‌کنم شما این جملات را مستقیماً به من می‌گویید. یعنی خطاهای مرا گوشزد می‌کنید."

اینکه شما خودتون رو مخاطب این جملات می بینید نشون میده که فطرت همه انسانها چقدر شبیه همه . ما همه خواهان بهتر شدنیم . دوست داریم خوب باشیم و به دیگران خوبی کنیم . شاید راهش رو بلد نباشیم اما این سرشت ماست که به خوبیها عشق بورزیم و کمال گرا باشیم .

در دنیای امروز فکر می کنم وقت اون باشه که حتی برای عاشق بودن و ابراز علاقه کردن آموزش ببینیم و این رو به نسل بعد انتقال بدیم .

شنیدم دوستی که پدرش رو به تازگی از دست داده بود ، به مادرش شکوه می کرد که چرا به ما یاد ندادی که به هم بگیم : " دوستت دارم " چرا یاد ندادی که دست پدرمون رو ببوسیم و ... . همه اینها شاید کوچک به نظر بیاد اما حسرتیه که تا آخر عمر با ما خواهد بود .

 هیچ وقت برای یادگیری دیر نیست .

یکی از متداول ترین لهجه های زبان دوم عشق گفتگوی متمرکز است . گفتگوی دوستانه بین دو نفری که تجارب , افکار , احساسات و آمال و آرزوهای خود را در فضای آرام و پر مهر با هم در میان می گذارند . اکثر افرادی که از حرف نزدن همسرشان شکایت دارند . منظورشان واقعا این نیست که همسرشان حتی یک کلمه نمی گوید . منظور آنها این است که او به ندرت در گفتگوی متمرکز و دوستانه شرکت می کند .

گفتگوی متمرکز روی چیزی که می شنویم تکیه دارد . برعکس کلمات تایید آمیز که به چیزی که می گوییم متکی است . اگر همسرتان به شما محبت کرده و برای گفتگو با شما وقت گذاشته است این بدان معناست که می خواهد توجه شما را جلب کند و به آنچه می گویید به دقت گوش دهد . از شما سوالاتی می پرسد اما نه به طرز آزاردهنده بلکه با یک خواست واقعی برای اینکه افکار , احساسات و آرزوهای شما را بداند و درک کند .  

تا به حال توجه کرده اید که در رستوران تقریبا همیشه می توانید متوجه بشوید که چه زوجهایی ازدواج کرده اند و چه زوجهایی تازه با هم قرار ملاقات گذاشته اند ؟ آنهایی که تازه با هم آشنا شده اند به یکدیگر نگاه می کنند و حرف می زنند . زوجهای متاهل می نشینند و به دور و بر رستوران نگاه می کنند . انگار فقط آمده اند که غذا بخورند !

یکی از وجوه اساسی وقت گذاشتن برای یکدیگر , با هم بودن است . منظور من کنار هم بودن نیست . ممکن است دو نفر در یک اتاق نزدیک هم نشسته باشند اما الزاما با هم نباشند . با هم بودن به توجه متمرکز و کامل نیاز دارد . شوهری که موقع حرف زدن با زنش تلویزیون تماشا می کند در واقع وقت خود را به او نمی دهد زیرا زنش در کانون توجه او قرار ندارد .

عشق تقاضا می کند . تحکم نمی کند . وقتی با تحکم از همسرم چیزی می خواهم , من والد می شوم و او کودک . به کودک سه ساله می گویند چه کار باید بکند و چکار نکند . اما در ازدواج ما با هم برابریم و هر دو بالغ و بزرگسالیم . مسلما هیچ کداممان کامل نیستیم اما بالغیم .و شریک زندگی هم هستیم .

وقتی شما مودبانه از همسرتان درخواستی می کنید , ارزش و قابلیت او را تایید می کنید . اساسا نشان می دهید او چیزی دارد یا می تواند کاری انجام بدهد که برای شما مهم و ارزشمند است . اما وقتی با تحکم تقاضا می کنید , عاشق نیستید , دیکتاتور هستید .

عشق مهربان است .بنابراین اگر ما بخواهیم با زبان ارتباط عاشقانه برقرار کنیم باید از واژه های مهرآمیز استفاده کنیم . شیوه صحبت ما فوق العاده مهم است . هر جمله بسته به چگونگی استفاده از آن دو معنی متفاوت دارد . معمولا همسرمان گفته های ما را بر اساس لحن صدایمان تعبیر می کند نه کلماتی که استفاده می کنیم . حتی می توانیم رنجش , درد و عصبانیتمان را به طرزی مهرآمیز بیان کنیم . این می تواند کلامی از روی عشق باشد . کسی که چنین صحبت می کند می خواهد توسط همسرش شناخته شود . او می خواهد با بیان احساساتش با او صمیمی شود و خواهان فرصتی است تا با صحبت در مورد رنجشش التیام یابد . اما اگر این کلمات با صدای بلند و خشن بیان شود دیگر ابراز محبت محسوب نمی شود بلکه به منزله محکوم کردن و قضاوت است .

یکی از راههای بیان و ابراز عشق استفاده از واژه های دلگرم کننده و تشویق آمیز است . سلیمان کاتب نوشته های حکیمانه عهد باستان نوشت : زبان قدرت آفرینش مرگ و زندگی دارد . بسیاری از زوجها هرگز قدرت خارق العاده تایید یکدیگر با زبان را یاد نگرفته اند . سلیمان می نویسد : دلِ نگران انسان را مایوس می کند اما کلام مهربان دلگرمش می سازد .

تعریف شفاهی یا قدردانی با کلمات ، ابزارهای قدرتمند ابراز عشق و محبت هستند . این را به بهترین وجه با گفته های تاییدآمیز ساده ای چون : 

اکثر ما با تجربه عاشق شدن وارد مسیر ازدواج می شویم . ما فردی را ملاقات می کنیم که خصوصیات فردی و شخصیتی اش شوک الکتریکی ای در ما ایجاد می کند که سیستم زنگ عشق ما را راه می اندازد و ما را وارد روند شناخت آن فرد می کند . این ملاقاتها ادامه می یابد و کم کم متقاعد می شویم که این همان عشق واقعی است . وقتی احساسمان متقابل باشد شروع می کنیم به صحبت درباره ازدواج زیرا همه می دانند که عاشق شدن رکن ضروری یک ازدواج خوب است .

تجربه عاشق شدن در اوج خود سرمست کننده است . ما به لحاظ عاطفی فقط به یکدیگر فکر می کنیم . کسی که عاشق است دچار این توهم می شود که محبوبش کامل است .

عشق مهمترین و گیج کننده ترین واژه است . به ما گفته اند عشق چیز با شکوهی است و دنیا بر مدار عشق می گردد . پولس رسول در ستایش عشق چنین گفت : " هر آنچه در زندگی بشر با انگیزه عشق صورت نگرفته باشد در نهایت پوچ و توخالی است "

این واژه گیج کننده ترین واژه هاست . ما می گوییم " من عاشق سوسیسم " و بلافاصله بعد ممکن است بگوییم " من عاشق مادرمم " . علاوه بر این ما از این واژه برای توضیح رفتارمان استفاده می کنیم . ممکن است والدینی که به همه خواسته های فرزندانشان تن در می دهند آن را عشق بنامند اما مشاور خانواده آن را بی مسئولیتی والدین می خواند .   

آرزوی عشق رمانتیک ریشه های عمیقی در ساختار روانی ما دارد . تقریبا تمام مجلات معمولی در هر شماره حداقل یک مقاله راجع به چگونگی زنده نگه داشتن عشق پس از ازدواج دارند . کتب زیادی در این باره نوشته شده و برنامه های رادیویی و تلویزیونی به این موضوع پرداخته اند . زنده نگه داشتن عشق در ازدواج یک مسئله جدی است .

اما با وجود تمام این کتب و برنامه ها و مجلات چرا زوجهای اندکی راه زنده نگه داشتن عشق پس از ازدواج را پیدا می کنند ؟

پس از ازدواج چه بر سر عشق می آید ؟

دوست خوبم زینب ( راز باران ) از من خواست تا کتاب پنج زبان عشق ( چگونه به او بگویم دوستت دارم  ) نوشته گری چاپمن رو براتون بنویسم .

این کتاب ١۴ فصله . در پستهای بعدی خلاصه ای از این کتاب رو براتون می نویسم .

این کتاب در تاریخ ٢۶/١٠ /٨۶ از طرف آقای خ به من و احسان هدیه داده شد . ایشون در ابتدای کتاب نوشته بودند :

" امیدوارم این کتاب همچون چراغی مسیر زندگی شما را روشن نماید "

من هم همین آرزو رو برای شما دارم .