خاطرات زندگی من

(بدون عنوان)

مهدخت — Tue, 14 Feb 2012 20:22:00 GMT

ساعت 11 و 40 دقیقه خسرو با آی پی 178.131.125.247 نوشته :

به ما چی کسی از کمیته امداد مواجب میگیره
مهم اینه که من از زندگی لذت ببرم و خوش باشم گور پدر دیگران خواه تو غزه باشه خواه مادرم مریض خودم باشه خواه همسایمون باشه چه فرقی داره .
چن روز پیش دختر همسایمون که منگله را گرفتیم بعد از .... گوشواره هاشو در آوردیم رفتیم پیتزا خوردیم چه کیفی داشت !!!!!!!!

ساعت 11و 48 دقیقه سیما با همون آی پی ! نوشته

چن نفرو لخت کردین و به جیب زدین تا برین حال کنین اینور و انور
کوفتتون بشه که سرمایه های ممکتو چپاول میکنین بعد میرین عشق و حال حتما انتظار دارین بچتون آدم از اب در بیاد با خوردن حقوق مردم محروم مملکت

چه جالب جواب کامنت اولت کامنت دومه و جواب کامنت دومت کامنت اول

بطور خلاصه جواب کامنت اولت : کوفتت بشه

و جواب کامنت دومت گور پدر خودت

روز مادر مبارک

مهدخت — Tue, 24 May 2011 11:53:49 GMT

روز مادر امسال با سالهای گذشته فرق می کند . امسال من هم مادرم . این روز را به خودم تبریک می گویم برای داشتن دردانه ای چون تو .

تایلند نامه(قسمت 14) - فیل سواری

مهدخت — Sat, 14 May 2011 05:44:00 GMT

١٠ فروردین

برای امروز برنامه فیل سواری در جنگل داشتیم . صبحانه خوشمزه ای رو در کنار دریا خوردیم و منتظر شدیم . خوشبختانه ما آخرین گروه بودیم و در قسمت جلو نشستیم . بنابراین در اون هوای گرم و شرجی از نعمت کولر برخوردار بودیم .

پس از طی مسیر نسبتا طولانی به جاده ای خاکی ، پرپیچ و خم و جنگلی رسیدیم که از یک طرف مشرف به دریا بود . با هتلهایی زیبا در کنار دریا و یا در جنگل انبوه .

در یکی از ایستگاههای اِلِفنت تِرِکینگ ایستادیم . همراهان ما خانم و آقایی انگلیسی همراه با سه فرزند قد و نیم قدشان بودند .

کوچکترین عضو خانواده کنار من مشغول اسب سواری بود . وقتی می خواست بیفتد گرفتمش . اینقدر خوشگل that's ok گفت که دلم می خواست بغلش کنم و فشارش بدهم .

بعد از مدتی برنامه فیل سواری همراهان ما در این ایستگاه شروع شد و ما با وانت به ایستگاه بالاتر رفتیم .

تا فیلها بیایند ، با آب و آناناس پذیرایی می شویم .

بالاخره فیلها می آیند . موقعی که می خواهیم سوار شویم ، تقاضا می کنند که برای غذای فیلها آناناس بخریم . گویا روزی ٣٠٠ کیلو غذا میل می کنند . که البته ما نمی خریم !

از این لحظه سفر ما به جنگلهای انبوه و استوایی شروع می شود . فیل در مسیر از پیش تعیین شده ای حرکت می کند . هوا بسیار گرم است .

در طول مسیر به جایی می رسیم که مقداری برگ ریخته . فیل بیچاره که آناناسی برای خوردن نیافته به همین برگها قناعت می کند و مشغول خوردن می شود و در همین حین فیل بان از تمام جهات از ما عکس می گیرد .

بعد پی پی می کند . البته عکس پایین حاصل تلاش چندین روزه اش است !

بعد داخل رودخانه می رود و در حالی که ما سوارش هستیم با خرطومش روی سرش و ایضا پاهای ما آب می پاشد .

تجربه جالبیست فقط وقتی که در سرپایینی ها حرکت می کنیم کمی ترسناک می شود .

بعد از اتمام مسیر ، دوباره با آناناس پذیرایی می شویم و به محل هتل باز می گردیم . نهار خوشمزه ای را در کنار دریا صرف می کنیم و بعد از استراحت در آلاچیقها به کند و کاو در ساحل صخره ای روبروی هتل می پردازیم .

زن و مردی دز حال ماهیگیری هستند . صبح تورها را پهن کرده اند و حالا مشغول جمع آوری صید هستند .

بعد که به پشت سرمان نگاه می کنیم منظره زیبایی را می بینیم . ترکیب رنگ درختان و آسمان فوق العاده است . چقدر از ساحل دوریم .

به اتاق بر می گردیم تا بار سفر را ببندیم . فردا عازم جزیره Phi Phi هستیم

تایلندنامه (قسمت13) - عزیمت به جزیره لانتا

مهدخت — Sat, 07 May 2011 06:43:24 GMT

نهم فروردین

صبح با ون آمدند و ما را به pier یا همان اسکله بردند . همه مشغول عکس گرفتن روی عرشه کشتی بودند و خانومها اطلاعاتشان در مورد برنزه کردن پوستشان را با هم رد و بدل می کردند .

بعد از حرکت کشتی رفتم روی عرشه تا جزایر زیبای اطراف را ببینم . بعد از مدتی احسان هم آمد . مناظر فوق العاده بود و اصلا نمی شود توصیفشان کرد .

یک مرد ایتالیایی ساکن لندن با احسان شروع به صحبت کرد و وقتی فهمید ایرانی هستیم در مورد زندگی در کشور پرسید و ما طبق معمول همیشه گفتیم عالیست . مرد ایتالیایی گفت چطور است که حتی آنهایی که از ایران مهاجرت کرده اند هم از خوبیهای ایران می گویند .

به جزیره لانتا رسیدیم و بعد از طی مسیر نسبتا طولانی به هتل full moon می رسیم . هتل که چه عرض کنم . راهی در وسط و دو طرف پر از کلبه .

مسئول هتل که پیرزنی با چهره ای خشن است با آبمیوه از ما پذیرایی می کند و در حین انجام کارهای چک این توضیح می دهد که مدیریت هتل با اوست و این هتل ارثیه پدر و مادر مسلمانش است . در ضمن متذکر می شود که Mamm از او خواسته که نزدیکترین اتاق به دریا را برای ما در نظر بگیرد .

یک نگاهی به دریا می اندازم . ساحلش صخره ایست . ای بمیری Mamm با این هتل انتخاب کردنت . هتل کرابی هم قرار بود نزدیک دریا باشد که نبود و حالا این هم هتل کنار دریایمان که ساحلش صخره ایست .

بدتر از همه اتاق است . یک کلبه محقر و تاریک با فرشی مندرس و خاک گرفته . و حمام با آن کاشیهای نو ولی رنگ لجنش .

ظهر است و گرسنه ایم . با ساحل و اتاق می شود کنار آمد . اما برای غذا چه کنیم ؟ در تمام طول راه جای بدرد بخوری را برای غذا ندیده بودیم و فکر اینکه در این محل دور افتاده باید غذای تایلندی هم بخورم آزارم میداد . از خانم مدیریت هتل آدرس مکرونالد را پرسیدیم . خیلی ناراحت شد و گفت چرا همینجا غذا نمی خورید؟ غذاهای ما بهتر از مکدونالد است . ما اصرار می کردیم که ما فقط غذای آنجا را می خوریم ولی با جمله " اصلا در جزیره مکدونالدی وجود ندارد " آب پاکی را ریخت روی دستمان .

چاره ای نبود . منو را آورد و غذا را سفارش دادیم . من فیله مرغ با سیب زمینی سرخ کرده . که اگر مرغش قابل خوردن نباشد گرسنه نمانم و احسان ماهی .

در محوطه نشستیم . وقتی غذا را آوردند ، ذوق زده شدیم . اول اینکه واقعا انتظار این تزئین را نداشتم و دوم اینکه طعمش هم عالی بود .

هنوز غذایمان تمام نشده بود که باران گرفت . من که زود پریدم توی آلاچیق . اما احسان که فکر می کرد مثل باران های ایران است و دیر جنبید ، هم خودش و هم غذایش خیس شد .

بعد از کمی استراحت به استخر رفتیم . تنها پوئن مثبت همین استخر است که دقیقا کنار اتاق ماست .

شب به رستوران رفتیم . یک عده دختر و پسر زیبا و موبور آمده اند تا شام و نوشیدنی بخورند . ما هم کوکونات میلک شیک سفارش می دهیم که ظاهرا دستگاهشان می ترکد !

ای بمیری Mamm

تایلندنامه (قسمت دوازدهم)-تور فور آیلند جزیره chicken و phranang cave

مهدخت — Thu, 05 May 2011 17:30:00 GMT

سومین جزیره ای که می بینیم جزیره chicken است که بواسطه شکل و شمایلش این نام را رویش گذاشته اند .

می رویم پشت جزیره و در جایی که آب اینقدر شفاف است که از داخل قایق هم می شود ماهیها را دید می ایستیم تا شنا و اسنورکلینگ کنیم . من که در روی سقف قایق هستم عینکم را می زنم و می پرم توی آب و با تشویق همسفرانم مواجه می شوم ! . کاری که حتی در استخر انجام نمی دهم . الان که فکرش را می کنم می ترسم .

ماهیهای زرد که زیباییشان در این آب فیروزه ای دوچندان شده به کنار قایق می آیند تا از چیزهایی که مسافرها برایشان می ریزند تغذیه کنند .

آخرین جایی که می رویم ساحل phranang cave است . اینجا یک غار دارد که ما نمی رویم . بجایش یک کایاک اجاره میکنیم (٢٠٠ بات) و می رویم که از بین جزایر کوچک و بزرگ اطراف بگذریم .

با اینکه از ساحل دوریم ، اما در بعضی جاها ارتفاع آب کم است و گیر می کنیم . بالاخره با هزار زحمت خودمان را به ساحل می رسانیم . من که سالمم به مدد لباس یو وی دارم اما پشت و پاهای احسان سوخته است .

نزدیک غروب است و وقت بازگشت . مناظر بسیار زیباست و همه در حال عکسبرداری اند . دلمان نمل خواهد هیچ صحنه ای را از دست بدهیم .

خسته و کوفته به ساحل رسیده ایم . حالا بسته به مسیرمان باید سوار وانت ها بشویم . راننده نام هتل ما را بد می شنود یا ما بد تلفظ می کنیم و همین باعث می شود دور کل کرابی بگردیم و جاهای زیباتری را ببینیم . مردم خود تایلند که وارد ترند و حالشان حتما از دریا به هم می خورد در هتلهایی داخل جنگل ساکنند . جاهایی ارزانتر ، آرامتر و زیباتر .

بعد از استراحت در هتل و بستن بار و بنه به طرف آونانگ می رویم .

شام را دوباره در پیتزا کمپانی می خوریم . من باز هم مرغ می خورم و احسان یک پیتزا اندازه نعلبکی!

تایلند نامه (قسمت یازدهم)- تور فور آیلند جزایر Poda و tup

مهدخت — Thu, 05 May 2011 16:36:00 GMT

هشتم فروردین

امروز برای صبحانه پنکیک می خوریم . من که تا حالا نخورده ام ولی از روی دست میز بغل دستی تقلب می کنم و می فهمم که باید عسل را روی این گردی که مزه آرد می دهد مالید و خورد . البته خیلی خوشم نمی آید چون طعم شیرین عسل دلم را می زند و بدون آن هم که اصلا خوردنی نیست !‌ بعد از صبحانه ون از راه می رسد و به سمت ساحل حرکت می کنیم .

در ساحل آو نانگ به دیگران ملحق می شویم . همه جور ملیتی هست . بعد از مدتی به هر کس بسته به تورش یک برچسب رنگی می چسبانند . وسایل اسنورکلینگ را می دهند و بعد باید بسوی قایقها برویم . ما این تور را با قایقهای لانگ تیل انتخاب کردیم و به مبلغ نفری ۴٠٠ بات . اگر بخواهید می توانید با قایق سریع السیر هم بروید که البته گرانتر است .

قایقها از ساحل دور است و برای سوار شدن تا کمر خیس می شویم و گند می خورد به همه سر و وضعمان . روی صندلیهایمان می نشینیم و حرکت می کنیم . باد اول صبح که به صورتمان می خورد و آن دریای فیروزه ای یکدست با جزایر کوچک و بزرگ سبز درونت را پر از انرژی می کند .

اولین جزیره ای که می بینیم Poda است . گروه جزیره های Poda در غرب Ao Nang قرار دارند . در این جزیره و در کنار ساحل شنی سفیدش همه به شنا و اسنورکلینگ و یا آفتاب گرفتن مشغولند و با اینکه شلوغ است ولی برای هر کس یک فضای اختصاصی و کم جمعیت پیدا میشود . من در یکی از آلاچیقها لباس اسنورکلینگم را می پوشم . اینجا ماهی زیادی ندارد برای دیدن اما شنا در آب خنک و آفتاب نخورده می چسبد .

بعد از مدتی به سمت قایقها رفتیم تا به طرف جزیره دوم که tup است حرکت کنیم . تصمیم می گیریم بجای نشستن روی صندلیها روی سقف قایق بنشینیم و مناظر بکر و ناب را نگاه کنیم . می خواهم خودم را روی سقف بالا بکشم که یک پسر چینی ژاپنیِ چاق no no no گویان می پرد جلو و با اشاره به من می فهماند که از نردبانی که آخر قایق است بالا بیایم . همین کار را می کنم . اما نردبانش با یک پیچ به بدنه قایق وصل است و نزدیک است کله پا شوم . آییییییییی لجم می گیرد . بالاخره بالای سقف می رویم .

دیدن این مناظر از اینجا صفای دیگری دارد . می توانی دراز بکشی ، دریا و جزایر یا آسمان آبی را ببینی یا حتی چشمهایت را ببندی و به صدای موجها گوش بدهی .

به اینجا که می رسیم و قایق می خواهد از زیر این صخره عبور کند سرپرست گروه فریاد می زند که سرهایمان را پایین بیاوریم تا به صخره ها نخورد . همه بی اختیار همین کار را می کنند !

این گروه جزیره با راهی شنی به هم متصل است و می توانی از جزیره ای به جزیره دیگر بروی . البته تا کمر در آب خواهی بود . در اینجا نهار می خوریم .

نهار شامل کته بی طعم و بو و یک خاگینه بی نمک است در حالی که یک پلاستیک کوچک حاوی گوشت ظاهرا مرغ همراه با آبش که سرش با یک کش بسته شده داخل ظرف غذاست . قاشق اول را که می گذارم توی دهنم .... خوردن این غذا برای برای ما ایرانیها که ذائقه مان پر از طعمها و مزه هاست عذابی الیم است . قایقران که می بیند چیزی نمی خورم ، می آید جلو و می گوید که صاحب این قایق مسلمان است و مطمئن باشید که غذا حلال است . به او نمی گویم که این غذا را دوست ندارم . خوب شد که مغزم کار کرد و برای خودم خوردنی آوردم . بعد از نهار وارد قایق می شویم و با هندوانه از ما پذیرایی می کنند .

قایقهای long tail

ادامه دارد ...

سفر نامه نیمه تمام من

مهدخت — Thu, 05 May 2011 05:49:51 GMT

چند نفر از دوستان از من خواستند سفر نامه ها رو ادامه بدم . خودم دوست نداشتم نیمه تموم بذارمشون . ولی بعضی حرفا اون هم در شرایطی که من داشتم - با دل نازکم و روحیه شکننده م در اون دوران - باعث شد ادامه ندم . به نظر شما الان با وضعیتی که الان دارم می تونم بنویسم ؟

پ.ن :البته چند قسمتی آماده دارم . ولی عکسهایی که دوست دارم شما هم ببینید آماده نیست .

اولین تجربه کیک پزی من

مهدخت — Wed, 27 Apr 2011 07:21:52 GMT

برای سه ماهگی همایون کیک پختم برای اولین بار ! قبلا وقتم را برای این کارها صرف نمی کردم . یعنی فکر نمی کردم خوب در بیاید . وقتی خراب بشود علاوه بر ضربه ای که به حس کدبانوگری خانم خانه می خورد ، ضرر مواد لازم ! هم متوجه جیب آدم میشود .

اما بعد با خودم فکر کردم یک مادر باید بتواند کیک بپزد . اصلا چرا کیک پختن یک تفریح مادر و پسری! نباشد وقتی بچه ها به سنی می رسند که بدنبال تقلید از مادر و پدرند .

برای تزئینش فکرهای دیگری داشتم اما بچه به بغل از این بهتر نمی شد .

آب زنید راه را هین که نگار می رسد

مهدخت — Thu, 21 Apr 2011 08:39:55 GMT

چقدر بد گذشت . چقدر سخت گذشت این دو هفته ی بی تو .

شاید دوست داشته باشید عکسهای همایون رو ببینید . اینجا

عیدانه من

مهدخت — Thu, 24 Mar 2011 09:01:27 GMT

نوروز خجسته . بهاران همایون