خاطرات زندگی من

تا به حال توجه کرده اید که در رستوران تقریبا همیشه می توانید متوجه بشوید که چه زوجهایی ازدواج کرده اند و چه زوجهایی تازه با هم قرار ملاقات گذاشته اند ؟ آنهایی که تازه با هم آشنا شده اند به یکدیگر نگاه می کنند و حرف می زنند . زوجهای متاهل می نشینند و به دور و بر رستوران نگاه می کنند . انگار فقط آمده اند که غذا بخورند !

یکی از وجوه اساسی وقت گذاشتن برای یکدیگر , با هم بودن است . منظور من کنار هم بودن نیست . ممکن است دو نفر در یک اتاق نزدیک هم نشسته باشند اما الزاما با هم نباشند . با هم بودن به توجه متمرکز و کامل نیاز دارد . شوهری که موقع حرف زدن با زنش تلویزیون تماشا می کند در واقع وقت خود را به او نمی دهد زیرا زنش در کانون توجه او قرار ندارد .

اما وقتی روی مبل کنار زنش می نشیند و بیست دقیقه کامل فقط به او توجه می کند و همسرش نیز همین کار را در رابطه با او انجام می دهد ، آن دو بیست دقیقه از زندگیشان را به هم می دهند . این راه قدرتمندی برای ابراز عشق و علاقه است .

وقت گذاشتن برای یکدیگر به این معنی نیست که ما باید اوقاتی را در حالی که به چشمان یکدیگر خیره شده ایم با هم بگذرانیم . منظور این است که ما با هم کاری انجام بدهیم و طی این مدت تمام توجهمان به دیگری باشد . فعالیتی که در آن شرکت می کنیم مهم نیست . نکته مهم  به لحاظ عاطفی این است که ما با توجه کامل به یکدیگر اوقاتی را با هم باشیم . این فعالیت صرفا ابزاری است که حس با هم بودن را خلق می کند و این پیام را می رساند که ما به یکدیگر توجه داریم ، از بودن با یکدیگر لذت می بریم ، و دوست داریم کارهایی را با هم انجام دهیم .  

در پست بعدی لهجه های زبان دوم عشق را بررسی می کنیم .